concert otto-e-mezzo

Blazersensemble otto-e-mezzo speelt dubbelkwintetten uit de 20e eeuw

Het ensemble bestaat uit professionele musici en gevorderde amateurs uit de regio. Het ensemble is in 2007 opgericht en staat onder leiding van Robert van Enschot. 
In de basis is otto-e-mezzo een blaasoctet bestaande uit twee hobo's, twee klarinetten, twee hoorns en twee fagotten. Dit concert wordt de bezetting uitgebreid met twee fluiten, waardoor we spelen in de volgende samenstelling:
Fluit        Jan Lammers en Rachèl Kemps
Hobo    Rutger Stoel en Renske van Enschot
Klarinet    Ties Kemper en Judith van Hees
Hoorn    Remon Aarts en Maaike Dijkstra
Fagot    Marc den Braven en Pieter Teekens
Op het programma staan de volgend werken:
Andante werd geschreven door Sergei Taneyev. Taneyev studeerde aan het Conservatorium van Moskou bij Tchaikovsky, die hij ook op zou volgen. Zijn invloed op jongere componisten is significant, met name bij zijn bekendste studenten, Rachmaninoff en Scriabin. Het Andante voor dubbelkwintet is een kort en relatief eenvoudig werk dat toch een verfijnde stijl met een zorgvuldige gelaagdheid van stemmen en thematische ideeën etaleert. Taneyev overleed 100 jaar geleden in 1915.

Respiration Suite werd in 1962 geschreven door Jurriaan Andriessen. De oudste zoon in de dynastie van Hendrik Andriessen studeerde bij Willem van Otterloo en Olivier Messiaen. Naast zijn werken voor blaasorkest in een veelal moderne idioom, schreef hij ook jazz onder het pseudoniem Leslie Cool. De Respiration Suite werd geschreven in opdracht van het Internationale Fysiologie Congres. Het werk geeft in vier delen een muzikale impressie van de luchtstroom in de longen.

Sept Danses is gebaseerd op het ballet ‘Les malheurs de Sophie’. Jean Françaix bewerkte deze suite in 1971 zelf voor 10 blazers. Het ballet gaat over Sophie, een ‘kleine ondeugd’ van zes jaar oud. Ze eet snoep tot ze ziek wordt, onthoofdt levende vissen, eigent zich andermans fruit en sieradendoos toe. Sophies streken worden afgezet tegen het gedrag van haar leeftijdsgenootjes, allemaal 'saaie en bleekneuzerige' modelkinderen. Françaix schreef tot het eind van zijn leven in de hem typerende stijl muziek, zich verre houdend van modieuze opvattingen en conventies. De ginnegap is nooit ver weg. Sept Danses is daar een goed voorbeeld van: schaamteloos de grens van het jolige opzoeken.

Seascape uit 1958 werd geschreven door de Engelse componiste Ruth Gipps. Ze studeerde bij Gordon Jacob en Ralph Vaughan Williams. In haar werk als componist en uitvoerend musicus was ze een pionier. Ze was dirigent van het Portia Wind Ensemble. Dit ensemble, met louter vrouwelijke musici, heeft in de tweede helft van de twintigste eeuw veel hedendaagse composities laten schrijven. Ook Seascape werd voor dit ensemble geschreven. Het is een ingetogen werk dat in een gematigd modern idioom een verbeelding van de zee verklankt.

Carmina Burana is een middeleeuws manuscript met 200 profane liederen van verschillende onbekend gebleven dichters. De liederen behandelen zeer uiteenlopende onderwerpen: de ontluikende natuur, kritiek op wereldlijke en kerkelijke overheid en verheerlijking van het vrije leven vol drank, gokspelen, seks en liefde. In 1935 componeerde Carl Orff eigen muziek op een aantal van deze liederen. De Roemeense arrangeur Friedrich Wanek arrangeerde vijf prachtige delen voor dubbelkwintet. 

 

naar de agenda